Er zijn mensen die een leven leiden, en er zijn mensen die zich aan een levensdoel wijden. Gilbert De Corte behoorde zonder twijfel tot die tweede categorie. Wie hem kende, kende niet alleen de kunstenaar, maar kende ook de overtuigde Vlaming, Vlaams-nationalist, Dietser zelfs.

Niet als een overtuiging die hij af en toe bovenhaalde, maar als een kompas dat zijn hele leven richting gaf. Hij geloofde dat een volk zijn geschiedenis moet kennen. Dat het zijn cultuur moet koesteren. Dat het zijn taal moet verdedigen. En dus was het niet verwonderlijk dat hij zijn ideeën omzette in een engagement in het radicale deel van de Vlaamse Beweging.

Niet in het minst bij Were Di, waarvoor hij eind jaren ’80 op een door hem zelf gebouwde stand op de Dorpsdag van Brasschaat stond. Ook Grensland, een vzw die Vlaamse kinderen en jongeren uit Brussel, de Rand en de taalgrens op vakantiekampen, met leuke activiteiten en boeiende vormingssessies kennis liet maken met de Vlaamse geschiedenis en cultuur in al haar rijkdom. En dan was er uiteraard ook zijn inzet voor de IJzerwake, het alternatief voor de slappe Bedevaart. Voor de IJzerwake maakte hij onder andere de grote Keltische kruisen en het kleine Keltische kruis dat elk jaar op het podium staat. Gilbert bleef tot op hoge leeftijd actief op de IJzerwake. Trouw zijn aan een overtuiging houdt niet op wanneer de jaren beginnen te tellen.

Ook in Brasschaat kenden we zijn engagement. Voor de Vlaamse vereniging Guldensporen beitelde hij ‘De Gulden Kapittelkapper’, in meerdere acacia-houten en vergulde exemplaren, de jaarlijkse trofee voor de handelaar die door Guldensporen werd gelauwerd voor de keuze van een originele Nederlandse handelsnaam. In Brasschaat vond hij heel wat gelijkgestemde én kunstzinnige zielen terug.

En ja, er kon voor hem ook maar één politieke partij zijn waarvoor hij zich zou inzetten, het Vlaams Blok en later het Vlaams Belang. Militant van het eerste uur na het Egmont-verraad. Hij tekende voor de partij present op de Brasschaatse milieuraad. Gilbert was een groene jongen, lang voordat natuurbehoud of zelfs klimaat een modewoord werd. Want ook dat hoorde voor hem bij liefde voor Vlaanderen, niet alleen de geschiedenis koesteren, maar ook zorg dragen voor de natuur en voor het landschap waarin die geschiedenis leeft.

Bij de partij vroeg Gilbert in verkiezingstijden voor zichzelf nooit een verkiesbare plaats, maar hij stond wel telkens trouw op de lijst, 83 was hij toen hij in 2018 een laatste keer opkwam. Hij was binnen de afdeling wél vocaal en als het moest zelfs kritisch. Hij kwam vaak met handgeschreven nota’s naar de vergadering met voorstellen. Wie vandaag door het Park van Brasschaat loopt, zal merken dat de lanen en de dreven in het park naamborden hebben. Die namen bestonden op oude kaarten en dankzij Gilbert werden die namen opnieuw getoond in elke dreef.

Wie Gilbert kende, wist dus dat hij moeilijk onverschillig kon blijven. Zijn pen lag nooit ver weg. Met dezelfde precisie waarmee hij een lijn tekende op steen of op papier, schreef hij lezersbrieven - ook en zeker naar de Gazet van Antwerpen of de Frut - wanneer hij vond dat onrecht benoemd moest worden. Soms scherp en altijd uit diezelfde overtuiging.

Zijn kunst vertelde hetzelfde verhaal. Gilbert maakte geen kunst om in de mode te zijn. Hij maakte kunst omdat hij iets wilde zeggen. Zijn beelden over de repressie waren geen decoratie, maar een aanklacht. Zijn werken over moeder en kind kwamen voort uit een diep respect voor het ongeboren leven.

En tegelijk, men zou het soms niet verwacht hebben, was er ruimte voor warmte en volkse humor. Hij beeldhouwde Pallieter en zelfs Lambiek! Volkskunst die de mensen aansprak. Elk jaar maakte hij een kerststal voor de tentoonstelling van het kerstcomité van de wijk en parochie Driehoek, telkens alweer met een Vlaamse ondertoon. Als hij Jozef en Maria in een bushokje in plaats van de stal situeerde, was er het fijne detail dat er in sloop, het detail van een amnestie-affiche in dat bushokje.

Er komt ooit een dag waarop niemand hier nog persoonlijk over Gilbert kan vertellen. Dan blijven zijn beelden en tekeningen spreken.

Gilbert was een man van de daad. Iemand die zijn overtuiging niet beperkte tot woorden en die de meeste van zijn tijd besteedde aan dat levensdoel. Gilbert bleef bouwen. Schrijven. Hout snijden. Tekenen. Tot zijn lichaam hem uiteindelijk dwong om het rustiger aan te doen.

Met dat leven van Gilbert, het leven voor een groot ideaal, heeft hij geprobeerd iets na te laten dat groter was dan zichzelf. En daarin is hij geslaagd. Voor onze kinderen en voor de komende generaties. En zo is de cirkel of de levensboom rond.

Gilbert De Corte. Gent 29 januari 1935 – Brasschaat 30 juni 2026

Vandaag namen wij afscheid van een getalenteerd mens met gebreken.

Maar niet van zijn werk.

Niet van zijn ideeën.

Niet van zijn engagement. En het zou hem ongetwijfeld verheugen dat vandaag in Beweging én partij opnieuw jonge mensen klaar staan om de fakkel over te nemen, om het woord te voeren of om op de barricaden te staan.

Beste Gilbert, vanwege de bestuursleden van Vlaams Belang Brasschaat, dank voor je trouw. Dank voor je onverzettelijkheid. Dit jaar op onze 11 juli feestdag, vieren we jou, brengen we jou een laatste eerbetoon. Hartelijk dank om Brasschaat mee Vlaams te hebben gekleurd en zo onze nationale kleuren en trots te hebben verdedigd!

Trots Vlaming, fier siert de leeuwenvlag ons thuis. 

Aan alle Brasschaatenaren een fijne en strijdvaardige Vlaamse 11 juli feestdag gewenst, vanwege Vlaams Belang Brasschaat!